ท่านผู้มีเกียรติ
ที่เข้ามาเยี่ยมชมให้กำลังใจหนุ่มนาหน้าใหญ่
บางครั้งอาจจะรู้สึกเบือๆ
เซ็งๆ เพราะมีแต่กลอนเดิมๆ ทั้งนี้ไม่ได้หมายความว่าไม่มีคนตาย
หรือเลิกช่วยงานศพนะครับ
เพียงแต่เอากลอนเดิมๆ
ไปเกลาใช้เท่านั้นเอง
ครับ...เป็นธรรมดาของปุถุชนคนอย่างเรา
ถ้าใครไม่รู้สึกเบื่อกับของเก่าก็ถือว่าวิเศษแล้วหละครับ
เมื่อวันที่
2 สิงหาคม 2550 ผมมีโอกาสได้ทำประโยชน์กับครอบครัว
"ขันชัยภูมิ"
บ้านผือ อ.เมือง
จ.ชัยภูมิ โดยได้รับเกียรติให้แต่งกลอนไว้อาลัยแก่พ่อสุรัตน์
ขันชัยภูมิ
ข้าราชการบำนาญ(ครู)
อายุ 83 ปี และเป็นพิธีกรร่วมด้วย
ลูกหลานของท่านล้วนแต่รับราชการทั้งนั้น
และจุดเด่นของลูกๆ
ของท่านคือรักใคร่ปรองดองกันมากๆ
(ทราบดีเพราะลูกสาวท่าีนคนหนึ่งเป็นครูอยู่นาหนองทุ่มที่เดียวกับผม
พี่ๆ น้องๆจะมาพบปะสังสรรค์กันที่บ้านครูสุภาพรบ่อยๆ
และผมก็สนิทกับครอบครัวนี้มาก)
สำหรับประวัติของผู้ตาย
ผมไม่ได้เรียบเรียง
เพราะหลานสาวของท่านรับหน้าที่ตรงนี
้ เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นความเป็นคนรอบคอบของผู้ตาย(ก่อนตายนะครับ)ท่านได้เขียนประวัติของท่านไว้ในสมุดเล่มหนึ่งหนาประมาณ
20 แผ่น ด้วยลายมือของท่านเองเป็นระเบียบสวยงาม
เริ่มตั้งแต่เกิด
ไปจนถึงคำสั่งเสียลูกหลาน
และสุดท้ายเป็นชื่อของผู้ที่จะทอดผ้าบังสุกุล
ซึ่งคงจะเป็นญาติหรือไม่ก็เป็นเพื่อนและบอกที่อยู่ของเจ้าของชื่อเหล่านั้นเรียบร้อย
สังเกตเห็นบางชื่อมีหมึกสีแดงขีดฆ่า
ผมได้ทราบจากหลานท่านว่าคนนี้ตายแล้วท่านเป็นผู้ขีดฆ่าเอง(เมื่อทราบว่าเจ้าของชื่อที่เขียนไว้ตาย
ท่านก็จขีดฆ่า)
เป็นไงครับ
ท่านรอบคอบจริงๆ
หน้าปกสมุดเล่มนั้นเขียนว่าอย่างไรผมจำได้ไม่ครบ
แต่มีอยู่บรรทัดหนึ่งบอกว่า
เก็บสมุดนี้ไว้ให้ดีไว้อ่านเวลาพ่อเสียชีวิตและสมุดเล่มนี้คงจะถูกเก็บไว้อย่างดีโดยลูกหลานของท่านอย่างแน่นอน
ท่านใดอยากทราบรายละเอียดมากกว่านี้
โทรศัพท์ไปถามลูกท่านได้ที่
044883028 ครูสุภาพร
หรือศน.ประสาท
ขันชัยภูมิ
สพท.ชย.2 ได้ครับ
กลอนที่ผมแต่งคิดว่าตั้งใจจริงเพื่อเป็นเกียรติประวัติแก่พ่อครู
แต่ได้แค่นี้แหละ
บรรจงร้อยอักษรสารกราบกรานพ่อ ผู้เกิดก่อนำทางสว่างไสว
นำชีวิตให้ลูกถึงซึ่งหลักชัย
ลูกเติบใหญ่ได้พ่อนี้มีเมตตา
พ่อเปรียบดังร่มโพธิ์ทองคุ้มครองลูก ให้ความสุขให้งานการศึกษา
ได้อาศัยไร้ทุกข์เข็ญเย็นอุรา โพธิ์ทองข้าถึงคราวพรากจากลูกไป
ภาพความหลังครั้งก่อนสะท้อนจิต ให้ลูกคิดถึงอยู่มิรู้หาย
พ่อสร้างงานการศึกษาก้าวหน้าไกล
เพื่อชาติไทยบากบั่นใจมั่นคง
พ่อเป็นครูผู้นำทางสร้างชีวิต สั่งสอนศิษย์เป็นคนดีที่ประสงค์
นับร้อยพันผันเปลี่ยนหมุนเวียนวง พ่อนำส่งถึงฝั่งฝันวิญญาณครู
คราพ่อพรากจากไปอาลัยแท้ จะเหลียวแลหนไหนใจอดสู
เมื่อขาดแม่ยังมีพ่อพอชื่นชู
บัดนี้หู่หดใจหนอพ่อจากพลัน
ลูกขอให้สัญญาต่อหน้าพ่อ จะสานต่อตามทางอย่างพ่อฝัน
จะรักใคร่ปรองดองพี่น้องกัน
สายสัมพันธ์ฝั่งแน่นไม่แคลนคลาย
พ่อเหนื่อยนักพักผ่อนนอนเสียเถิด จงไปเกิดบนสวรรค์ชั้นที่หมาย
สมบูรณ์สุขกุศลค้ำหนุนนำไป เกิดชาติใดไร้ทุกข์เข็ญ...เป็นสุขเทอญ
บุญร่วม
ผาจ้ำ(หนุ่มนาหน้าใหญ่)
แต่ง
2 สิงหาคม 2550
อาลัย..คุณพ่อพิชิต วงษ์ชู ป่วย อายุ
71 ปี
(พระราชทานเพลิงศพ)
4 ธันวาคม 2550
โดย..
นายบุญร่วม ผาจ้ำ
(ปรับเปลี่ยนจากด้านบนเล็กน้อย)
บรรจงร้อย
อักษรสาร กราบกรานพ่อ ผู้เกิดก่อ นำทาง สว่างไสว
นำชีวิต ให้ลูกถึง ซึ่งหลักชัย ลูกเติบใหญ่ ได้พ่อนี้ มีเมตตา
พ่อเปรียบดัง ร่มโพธิ์ทอง คุ้มครองลูก ให้ความสุข ให้งาน การศึกษา
ได้อาศัย ไร้ทุกข์เข็ญ เย็นอุรา โพธิ์ทองข้า ถึงคราวพราก จากลูกไป
ยามพ่ออยู่ ดูแล แม่และลูก สัมพันธ์ผูก อบอุ่นนัก ด้วยรักใคร่
มีปัญหา รุมเร้า เหงาคราใด พ่อช่วยได้ ปัดเป่า หายเศร้าพลัน
โอ้บัดนี้ ไม่มี พ่ออีกแล้ว ร่มโพธิ์แก้ว จากลูกไป ไม่คืนหัน
ลูกสัญญา ว่าจะอยู่ ดูแลกัน พี่น้องมั่น รักใคร่ ไม่ผันแปร
วิญญาณพ่อ อย่าห่วงหลัง กังวลเศร้า ลูกจะเอา ใจใส่ ในคุณแม่
คอยเป็นเพื่อน เหมือนพ่ออยู่ เฝ้าดูแล จะให้แม่ เป็นสุข
ลูกสัญญา
พ่อเหนื่อยนัก พักผ่อน นอนเสียเถิด จงไปเกิด บนสวรรค์ ชั้นเมืองฟ้า
ลูกจะสร้าง กุศลบุญ หนุนส่งพา ให้พ่อข้าไร้ทุกข์
.สุขนิรันดร์
อาลัย มิสเตอร์อาร์รัน
ชาวอังกฤษ(หัวใจวาย)
17 มกราคม 2551
อายุ 58 ปี มีลูกกับภรรยาเก่า 2 คน แต่งงานใหม่กับคนไทย เพิ่งมาอยู่เมืองไทย
9 เดือน เข้ากับญาติภรรยาได้ดีมาก
เหมือนฟ้าฟาด ลงกลางใจ ให้เจ็บปวด
สุดร้าวรวด เจ็บแทบดิ้น คราสิ้นสูญ
พ่อด่วนพราก จากไป ให้อาดูร
โอ้พ่อคุณ เมียรัก สุดหักใจ
แม่ตะโกน เรียกพ่อ คลอสะอื้น
ให้พ่อฟื้น คืนกลับ อย่าหลับใหล
กลับคืนมา หาเมียก่อน อย่าจรไป
โอ้ดวงใจ พ่อไม่ฟื้น กลับคืนมา
เสียแรงหวัง ตั้งใจ ไว้มั่นแม่น
ลาจากแดน ถิ่นไกล ใจปรารถนา
จากอังกฤษ สู่สยาม ข้ามน้ำมา
จากลูกยา ลาถิ่นไกล สู่ไทยแลนด์
ถึงเป็นคน ต่างชาติ ศาสนา
ก็นำพา ครอบครัวใหม่ ให้สุขแสน
เป็นที่รัก ของเพื่อนใหม่ ในต่างแดน
ทุกคนแสน รักใคร่ ในอาร์รัน
ขอวิญญาณ อาร์รัน สู่ชั้นฟ้า เกิดชาติหน้า ฉันใด ให้สุขสันต์
กุศลบุญ หนุนให้ ได้พบกัน
สุขนิรันดร์ อย่าได้พราก จากกันเลย
นายบุญร่วม ผาจ้ำ ประพันธ์
วันที่ 17 มกราคม 2551
|